Πώς να κάνετε το παιδί σας να αγαπήσει το διάβασμα

Αυτή είναι η πιο ισχυρή — και λιγότερο γνωστή — τεχνική. Ένα παιδί που ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ σε ένα βιβλίο διαβάζει αυθόρμητα. Δεν είναι πια αγγαρεία — είναι Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ιστορία. Τα εξατομικευμένα βιβλία αξιοποιούν ακριβώς αυτόν τον μηχανισμό: το παιδί είναι ο ήρωας, το πρόσωπό του είναι στις εικονογραφήσεις, το όνομά του είναι στο κείμενο. Γονείς που μας γράφουν λένε σχεδόν όλοι το ίδιο: "Πριν δεν του άρεσε να διαβάζει. Τώρα ζητάει το βιβλίο του κάθε βράδυ."

Όχι μια ώρα. Όχι "όταν έχουμε χρόνο". Δεκαπέντε λεπτά. Κάθε βράδυ. Την ίδια ώρα (πριν τον ύπνο λειτουργεί καλύτερα). Ο εγκέφαλος του παιδιού σταδιακά συνδέει αυτή τη στιγμή με ευχαρίστηση, ηρεμία και γονεϊκή προσοχή. Μετά από 3 εβδομάδες θα το ζητήσει μόνο του. Μετά από 3 μήνες είναι συνήθεια ζωής.

Το να αναγκάζεις ένα παιδί να διαβάσει βιβλίο που επέλεξε ένας ενήλικας είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σκοτώσεις τη διάθεσή του. Πάρτε το στη βιβλιοθήκη, στο βιβλιοπωλείο, ή αφήστε το να επιλέξει θέμα στο Storykido. Το "όχι τόσο καλό" βιβλίο που επέλεξε μόνο του αξίζει περισσότερο από το αριστούργημα που δεν θα ανοίξει ποτέ.

Τα παιδιά μιμούνται. Αν το διάβασμα είναι κάτι που οι ενήλικες κάνουν φυσικά — βιβλίο, περιοδικό, Kindle — το παιδί τελικά το βλέπει ως μια επιθυμητή δραστηριότητα. Δεν χρειάζονται λόγοι για τη σημασία του διαβάσματος. Απλά δώστε το παράδειγμα. Σιωπηλά.

Κόμικς, manga, ηχητικά βιβλία, διαδραστικά βιβλία, graphic novels, περιοδικά — κάθε μορφή μετράει. Ένα παιδί που καταβροχθίζει κόμικς διαβάζει. Ένα παιδί που ακούει ηχητικές ιστορίες χτίζει λεξιλόγιο και φαντασία. Αυτό που μετράει είναι η επαφή με ιστορίες, όχι η μορφή του βιβλίου.

"Τι νομίζεις ότι θα συμβεί;" "Τι θα έκανες στη θέση του;" "Είδες την κρυμμένη λεπτομέρεια στην εικόνα;" Το διάβασμα γίνεται παιχνίδι όταν κάνετε ανοιχτές ερωτήσεις. Το παιδί δεν είναι πια παθητικό — σκέφτεται, φαντάζεται, συζητά. Και θέλει να συνεχίσει για να δοκιμάσει τις θεωρίες του.

Δεν χρειάζονται πολλά: μια γωνιά καναπέ με μαξιλάρια, ένα μικρό ζεστό φωτιστικό, μια βιβλιοθήκη στο ύψος τους με βιβλία με την πρόσοψη προς τα έξω (όχι τη ράχη). Το φυσικό περιβάλλον στέλνει ένα μήνυμα: "Αυτός ο χώρος είναι φτιαγμένος για σένα, για τη δική σου απόλαυση."

Ένα τελειωμένο βιβλίο είναι νίκη. Δεν χρειάζεται υλική ανταμοιβή — ένα ειλικρινές "Τέλειωσες ολόκληρο το βιβλίο; Φανταστικά!" αρκεί. Μερικοί γονείς κρατάνε ένα "ημερολόγιο ανάγνωσης" με το παιδί τους: τίτλος, ημερομηνία, αξιολόγηση με αστέρια, αγαπημένη εικονογράφηση. Το παιδί βλέπει την πρόοδό του και νιώθει περηφάνια.